А што сега?!

Ах, сите тие празни ветувања… Понекогаш се прашувам “Чекај…стој! Зошто барам нешто без кое моментално преживувам?” Доста интересно прашање. И замисли не најдов одговор до скоро…да може некој да ми ја расцепи душава ке види половина од моето срце..Да, пробувам да научам како да живеам полу жива, без тебе.Но знам дека нема крај.Нема! Не постои. Го измислиле оние кои престанале да веруваат во себе. Но, мене ме има. Ме има и за двајцата…љубов каква што никогаш не се раѓа, љубов која ме повреди, љубов која ми ја однесе сета надеж, љубов која ме направи скептична, љубов која ме натера никогаш повеќе да не верувам во неа. И не ми е битно дали моето тело ќе заборави како е да почувствува машки допир, ниту како срцето ми потскокнува кога на телефон ќе се појави повик од дотичниот, ниту како усните ме болат од премногу бакнување по првиот состанок. Бев спремна дека можно е никогаш повеќе да не почувствува љубов, затоа што бев сигурна дека нема да легнам со првиот кој ќе ми изглуми идеален и фин и кој ќе ми биде уште едно разочарување и уште една бројка плус. Се тешев со тоа дека сум среќна што некогаш сум ја имала таа љубов. Сум ја чувствувала и сега ја чувам некаде длабоко во себе.

-Што ми згреши ти мене? Премногу се плашеше, а сакаше да уживаш.

-Што ти згрешив јас? Премногу те сакав и сто пати велев збогум.

Но нас ни требаше нов збор за збогум, овој едниов веќе ни стана клише, го изгуби своето значење. Премногу пати кажан, преболно доживеан, а премалку присутен во вистината.

Image 

Можеби затоа последниот пат, не рековме ни збогум ….

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s