И се е чудно…

Колку е животот чуден, колку е суров, нели? Но тоа е само понекогаш, тогаш кога најмалку очекуваш. Всушност и ова мое пишување нема никаква смисла со моментов. Чудно е…како после толку време во мене има повторно инспирација за пишување. Поминаа 4 месеци откако ги изгубив сите соништа..откако те изгубив тебе, ти кој ми значеше живот. Но ти замина, а со тебе однесе се. И пробував, се трудев…се трудев да успеам и да си докажам себеси дека сум заборавила. Будала, кого сум залажувала. Ти си сеуште тука во мене,којзнае и до кога ќе останеш. Ми недостигаш. Секој ден, секоја ноќ…се повеќе и повеќе. Ми недостига секој твој допир, покрет, дури ми недостигаат и твоите љубоморни сцени и караници. Се, едноставно се! Неможам да кажам колку пати додека те гледав во очи, менував состојба и како ми застануваше здивот кога го слушав овој или оној одек на твојот глас. Знам само колку пати го изговарав твоето име и колку посакував некој друг да биде ЈАС, на моето место, колку само да знае како да се справи со сето ова. Чекањето и љубовта не се глумат, а неможат ни да се донесат. Тие се живеат. Мразам разделби, и никогаш не успеав да ги преболам збогувањата…

Како и да е, би можела да те погледнам и да ти кажам дека за среќа ми треба толку. И потоа ќе признаам дека во твоето срцебиење ја пронаоѓам сопствената мерка за среќа и дека не постојат други вистински мерни единици.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s