“Далеку од чувствата”

Се чувствував како губитник. Скршен, сронет, исчеден до последната капка. Скитник кој ја бара неговата љубов како топол дом, но залудно. Но конечно и тоа помина. Секоја вечер се обидував да не мислам. Се обидував да се насмеам. Се обидував да се потсетам дека не ми требаш, дека не те сакам, дека не ми значиш. Посакував да е така. Баш онака како што ми кажа еднаш. “Посакувам да не ми значиш, посакувам да ми е гајле за тебе…“. Се чувствував чудно. Како некоја тапа, тешка болка во градите. Како да ме гушеше. Ноќите кога плачев ми носеа сончеви утра, барем ми носеа утра кога ќе го слушнев твојот глас. Сега знаев дека нема да се јавиш. Нема да се јавиш и да се преправаш како ништо да не се случило. Нема да ме налутиш, а потоа да ме прегрнеш…затоа и срцето ме стегаше! Се чувствував преполно, а сепак празно. И некоја вештачка насмевка ми беше окончана како некој пластичен израз. Некоја заштитна маска.  Барем да ми ја оставеше онаа ноќ да ми беше последна. Барем да ми кажеше дека ти значам. Барем да ме погледнеше еднаш онака како што цел живот ќе паметам. Да ме погледнеше онака, како да сум твоја. Барем ќе можев да почнам одново.  Бар да можев да си го пронајдам срцето некаде во мене. Да можев да украдам уште еден бакнеж кој ми припаѓа на мене. Да знаев дека никогаш нема да те видам, ќе го украдев и оној мал момент со тебе. Да знаев дека никогаш нема да те видам, ќе те прегрнев и ќе го впиев мирисот на твојата мекост. Ах, колку го обожавав тој мирис. Ми припаѓаше на мене. На мојата приказна.

broken_hearted_girl_by_tolleyyy

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s