“Божиќно утро”

Лани ова божиќно утро го чекав со нетрпение, бидејќи имав и што да чекам. Тоа утро среќата блескаше. Исто е и годинава…добро не баш исто, нешто недостига, ти недостигаш. Денеска сме на истото место, во истото време, без истите луѓе. Вчерашната иднина не беше ваква. Веројанто денеска требаше да сум со тие што ги сакам, со замислените планови што ги имав, со ведро небо над нас. Лани не го замислував денес ваков. Лани беше убаво, денес не е исто. Денес којзнае за кого е подобро. Којзнае кому ова попладне му го исполнил сонот. Знаеш, секој пат на овој ден ќе помислувам на тебе. Не знам, можеби е до празников…Но, начесто се чувствувам како да сум изгубила мобилен телефон. Оној, со сите опции. Со преполна меморија. Со слики, музика, видеа, пораки, повици, контакти… Да, не ми е до апаратот, туку до работите во него. Не ми е до човекот, туку до спомените со него. Чекорите беа се потешки, но во градите владееше она измешано чувство на олеснување и болка. Олеснување како камен да ми беше паднал од срцето затоа што ме натера себе си да верувам дека ја изгубив љубовта, а болка затоа што сфатив дека не можам да изгубам нешто што никогаш не сум го имала. Овој Божиќ ми донесе една маска која ќе ја носам цела година. Овој Божиќ ми донесе ледено срце и оган за да ме згрее.

e0cfe3da-6ed2-4327-9635-8b046e8183de

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s